leczenie anoreksji w szpitalu

Problem anoreksji jest zagadnieniem złożonym, bez jednej, ściśle uznanej przyczyny. Predyspozycje genetyczne mogą być ważnym czynnikiem, ale zdecydowanie nie jedynym. Obserwacje wskazują, że przypadki jadłowstrętu psychicznego występują często w rodzinach o cechach perfekcjonistycznych, obsesyjnych, rywalizujących. Jednym z problemów w określaniu przyczyn anoreksji jest fakt, iż utrata wagi sama w sobie powoduje niektóre zaburzenia psychologiczne. Są to: depresja, niepokój, drażliwość, huśtawki nastroju, myślenie obsesyjne, niskie poczucie własnej wartości, wycofanie oraz zmiany osobowości.

W przypadku anoreksji, od ustalenia rozpoznania do wyleczenia upływa średnio 5-6 lat. Nie w każdym przypadku dochodzi do wyleczenia. To bardzo długotrwały proces. Jest to terapia, której powodzenie zależy przede wszystkim od pracy i woli samego chorego, ponieważ na anoreksję nie ma specyficznych leków. Ważny także jest czas jaki upłynie od momentu zachorowania do wdrożemia leczenia. Trudniej przebiega terapia gdy anoreksja rozwijała się przez długi czas.

Problem anoreksji i ciąży może dotyczyć kilku sytuacji: gdy chora kobieta chce mieć dziecko lub gdy jest wyleczona i zachodzi w ciążę, a także gdy dotychczas, wydawałoby się, zdrowa kobieta, będąc w ciąży, zaczyna się chorobliwie odchudzać. Na tych powiązaniach anoreksji, ciąży i na tym, czym jest pregoreksja, postaramy się skupić w tym temacie.

Wśród kobiet osteoporoza dotyczy głównie tych po menopauzie, gdy wraz z zakończeniem miesiączkowania do innych czynników rozwoju choroby dołącza się brak ochronnej roli estrogenów. Są one produkowane przez jajniki, tkankę tłuszczową, łożysko. Jednak to wygaśnięcie funkcji jajników powoduje, że w organizmie kobiety zaczyna brakować estrogenów. Ale nie tylko menopauza do tego prowadzi.Nadmierne odchudzanie się i głodzenie także powoduje zatrzymanie funkcji endokrynologicznej jajników, co prowadzi do jednego z poważniejszych powikłań anoreksji u młodych kobiet.

Anoreksja (anorexia nervosa – jadłowstręt psychiczny) to zaburzenie odżywiania, charakteryzujące się: utrzymaniem wagi ciała niżej niż normalna, silnym lękiem przed przybraniem na wadze lub otyłością, zaburzeniem obrazu ciała, zatrzymaniem miesiączki. Należy jednak podkreślić, że jest to przede wszystkim celowe dążenie do utraty wagi ciała, wywoływane lub/i podtrzymywane przez osobę. Zazwyczaj wiąże się z lękiem przed utratą zgrabnej sylwetki.