Sól vs. cukier – co jest gorsze?

Takie pytanie postawili sobie naukowcy pracujący w Saint Luke's Mid America Heart Institute i Albert Einstein College of Medicine w Stanach Zjednoczonych. Przebadano sto tysięcy osób, które każdego dnia spożywały od 3 do 6 gram chlorku sodu. Okazało się, że ich rokowania zdrowotne były bardziej korzystne zarówno w porównaniu z osobami, które spożywały zbyt duże ilości soli, jak i zdecydowanie mniej niż jest to zalecane przez specjalistów. Dawkowanie w normie (nie za dużo, nie za mało ) obniża ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia oraz przedwczesnej śmierci.

Natomiast wysokie spożywanie cukrów (w ilości większej, niż mówią zalecenia) może doprowadzić do wzrostu ciśnienia skurczowego o 7,6 mmHg (milimetr słupa rtęci) i rozkurczowego o 6,1 mmHg już po 8 tygodniach. Jest to niekorzystne dla zdrowia. Jednocześnie cukier ma większy wpływ na stan ciśnienia krwi niż sól. Choć zarówno sól, jak i węglowodany są potrzebne, to gdy spożywamy ich zbyt dużo, redukcja soli nie ma tak wyraźnego wpływu na spadek ciśnienia jak ograniczenie niezdrowych cukrów.

Ponadto wśród węglowodanów bardzo źle oceniana jest fruktoza, która w dużym stopniu obciążona jest winą za podwyższone ryzyko wystąpienia zaburzeń w obrębie funkcjonowania układu krwionośnego. Z tego też względu zwraca się dużą uwagę, by unikać wysokoprzetworzonej żywności, gdzie obecny jest często wysokofrutkozowy syrop kukurydziany. Jednocześnie nadmiar soli w diecie jest w sporej mierze wynikiem spożywania właśnie takich małowartościowych z punktu widzenia zdrowego odżywiania posiłków bogatych równocześnie w niezdrowe węglowodany.

Tymczasem, przywołując głos rozsądku, należy i tak podkreślić, że na oba składniki trzeba uważać i właściwie je dawkować. A ewentualna licytacja pod tytułem „kto jest gorszy lub nieco lepszy” służy w praktyce zaspokojeniu naszej ciekawości. Natomiast istotny problem polega na tym, że wiele rzeczy czynimy nieświadomie bądź nie przykładamy wagi do konsekwencji naszych działań. W Wielkiej Brytanii spożycie soli spadło, gdy producenci zaczęli dodawać jej mniej do produkowanej przez siebie żywności. Natomiast istotą jest to, że inicjatywa nie należała w tym wypadku osobiście do każdego mieszkańca tego kraju.

Najważniejsze w tej sytuacji jest więc byśmy wzięli sprawy w swoje ręce, zwracając uwagę zarówno na odpowiednie ilości soli, jak i cukru w diecie.