Sposoby parzenia herbaty

Smak herbaty zależy nie tylko od jej rodzaju, ale także od sposobu jej parzenia. Należy pamiętać o zakupie dobrej jakościowo herbaty. Smaczna, a przy tym niezwykle zdrowa jest herbata czerwona. Herbatę warto przechowywać w szczelnych i czystych słojach, tak aby nie zwilgotniała, nie zwietrzała lub nie przesiąknęła obcymi zapachami i nie straciła swoich właściwości. Woda do przyrządzenia herbaty nie powinna mieć żadnych specyficznych zapachów, zwłaszcza nie powinna pachnieć chlorem. Powinna być niskozmineralizowana, uboga w siarczany, węglany wapnia i magnez. Parzenie herbaty wymaga miękkiej wody. Jeśli używamy wody z wodociągu, która zazwyczaj jest twarda, warto odczekać przynajmniej dobę aż przeznaczymy ją do picia. W razie potrzeby można zastosować zmiękczacze albo użyć bardziej ekstraktywnych gatunków herbaty.

W przepisach dotyczących parzenia herbaty mówi się o zalewaniu jej wrzątkiem. Jest to jednak mało precyzyjne określenie. Herbatę powinno się bowiem zalewać wrzątkiem w stadium „białego wrzenia”. Proces gotowania wody przebiega w kilku fazach. Najpierw pojawiają się pojedyncze pęcherzyki powietrza przy ściankach naczynia. Potem grupy pęcherzyków zaczynają występować na powierzchni wody – jest to pierwsze stadium wrzenia. Drugie stadium jest krótkie i nazywane fazą „białego wrzenia”. Pęcherzyki powietrza pojawiają się masowo i unoszą się do góry. Woda zaczyna przybierać białą barwę, wydając przy tym charakterystyczny szum. Trzecie stadium wrzenia wody to intensywne wydzielanie pęcherzyków wraz z towarzyszącym mu bulgotaniem. W trzecim stadium woda traci dużo tlenu i jest już zbyt mocno przegotowana, by nadawać się do zaparzenia herbaty.

Uchwycenie właściwego stadium wrzenia nie jest trudne. Gdy chcemy być pewni, że woda do parzenia herbaty jest właściwa, najlepiej zagotować ją w samowarze. Ten rosyjski wynalazek, dzięki swojemu kształtowi, który wzmacnia rezonans, dokładnie informuje o stadium wrzenia wody. Gdy woda „śpiewa”, oznacza to pierwsze stadium, gdy „szumi” – drugie stadium, gdy „bulgocze” – trzecie stadium. Do parzenia herbaty nie nadaje się woda powtórnie gotowana. Nie powinno się również dolewać świeżej wody do wody już raz zagotowanej. Parzeniu herbaty nie sprzyja też woda gotowana w naczyniach z zanurzoną grzałką elektryczną.

Do parzenia herbaty, zwłaszcza herbaty zielonej oraz czerwonej, przydają się porcelanowe czajniczki, tzw. imbryki. Powinny mieć pojemność dostosowaną do ilości zaparzanej w nich herbaty oraz szczelną przykrywkę. Jeśli nie posiadasz imbryka w domu, zieloną herbatę możesz wsypać bezpośrednio do filiżanki i przykryć spodkiem. Po wsypaniu do imbryka odpowiedniej ilości herbaty należy ją zalać „białym wrzątkiem” do połowy naczynia – w przypadku herbat czarnych, natomiast do jednej czwartej – w przypadku herbaty czerwonej i zielonej. Imbryk zamknąć pokrywką. Herbaty czarne należy zaparzać od 3 do 5 minut, herbaty zielone naciągają około 8 minut, a herbata prasowana – do 10 minut. Po naciągnięciu herbaty imbryk uzupełnia się wrzątkiem. Zielona herbata wymaga kilkakrotnego zalewania wodą. Po raz drugi zalewa się ją na 3 minuty do 3/4 wysokości czajniczka, a następnie po raz trzeci do pełna – na 2 minuty. Po zaparzeniu herbaty w imbryku można ją rozlewać do filiżanek.

Jakość naparu zależy od jakości wody, jej temperatury i czasu parzenia. Zbyt długie zaparzanie herbaty w wysokiej temperaturze nie jest właściwe. Może obniżyć jej walory smakowe, powodować gorzknienie i uaktywniać szkodliwe dla zdrowia związki chemiczne. Dlatego, by zachować właściwości herbaty, należy stosować się do reguł jej parzenia.