Właściwości pszczelego mleczka

Pozyskuje się je z mateczników, czyli komórek w pszczelim plastrze, który jest podstawową częścią gniazda. Mleczko, wytwarzane przez pszczoły karmicielki, jest pokarmem dla młodych larw - praktycznie w nim pływają. Z pięciu takich mateczników można zebrać ok. jeden gram produktu.

Mleczko pszczele ma konsystencję śmietany i cierpki, kwaskowaty smak. Jest bardzo nietrwałe, wrażliwe na światło i wysoką temperaturę. Nieodpowiednio przechowywane szybko żółknie i wysycha. Świeże zachowuje swoje właściwości tylko przez kilka dni, dlatego najlepiej trzymać je w lodówce - tam postoi nawet rok. Można je także konserwować miodem lub alkoholem. Innym sposobem utrwalenia jest liofilizacja.

Medycyna ludowa od wieków korzysta z jego właściwości, ale po raz pierwszy o mleczku pszczelim zrobiło się głośno w połowie ubiegłego wieku. A to m.in. za sprawą jego wpływu na... kury. W pracy pt. „Pszczoły źródłem młodości i witalności" francuski pszczelarz opisał próby wstrzykiwania kurom mleczka, dzięki czemu zdecydowanie poprawiały one swoją "płodność". Młode znosiły więcej jaj, a starsze odzyskiwały zdolność ich znoszenia. Naukowcy zaczęli też wnikliwie przyglądać się jego właściwościom zdrowotnym i działaniu na ludzki organizm. Regeneruje siły, zwiększa energię i odmładza - tak najczęściej zachwalano mleczko. Na Zachodzie stało się poszukiwanym i modnym cudownym lekarstwem na wiele dolegliwości. Doszło nawet do tego, że pszczelarze, szczególnie we Francji, z miodnych pasiek przerzucili się na te mleczkowe.

Mleczko zawiera ok. 65 proc. wody, 12 proc. białka, 12 proc. cukrów, 6 proc. lipidów, 5 proc. kwasów organicznych. Do tego dochodzą jeszcze hormony, sole mineralne i mnóstwo witamin. Warto podkreślić, że posiada więcej witamin niż miód. Obfituje przede wszystkim te z grupy B - znajdziemy w nim kwas pantotenowy (wit. B5), kwas nikotynowy (wit. B3), witaminę PP oraz inozytol (wit. B8), w mniejszych dawkach obecne są także witaminy: B1, B2, B6, C, biotyna, kwas foliowy i witamina B12. Natomiast witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (A, D, E) występują w ilościach śladowych.

Stanowi też cenne źródło makro- i mikroelementów, m.in. miedzi, magnezu, potasu, fosforu, żelaza, cynku, siarki, manganu, kobaltu i krzemu.

Pod względem wartości odżywczej białko mleczka pszczelego jest jednym z najbardziej wartościowych - ustępuje tylko kurzemu jajku, bijąc na głowę wołowinę i krowie mleko.

Mleczko pszczele zwiększa liczbę czerwonych krwinek i podwyższa poziom hemoglobiny. Jedną z jego najważniejszych właściwości jest wspomaganie przemiany materii i odnowy tkanek. Skraca czas gojenia się ran i oparzeń, regeneruje organizm po chorobach i operacjach, pomaga w leczeniu osteoporozy. Podnosi odporność organizmu.

Wykazuje także doskonałe właściwości przeciwbakteryjne. W mniejszym stężeniu (20 mg/ml) hamuje rozwój bakterii, w większym (100 mg/ml) - zabija je. Działa zarówno na gronkowce złociste, dwoinki zapalenia płuc, laseczki wąglika i prątki gruźlicy, jak również na pałeczki jelitowe. Hamuje także rozwój drożdżaków i pleśni.

Mleczko świetnie wpływa na samopoczucie i koncentrację uwagi, przywraca równowagę psychiczną. Z tego względu sprawdza się w stanach wyczerpania nerwowego i bezsenności. Wzmaga też apetyt - jest nawet przydatne w leczeniu anoreksji, ponieważ zwiększa łaknienie.

Wykazuje pozytywne działanie leczeniu schorzeń sercowo-naczyniowych, np. miażdżycy tętnic oraz w okresie rehabilitacji po zawale. Obniża ciśnienie i poziom cholesterolu. Mleczko pszczele ma też zastosowanie w zapobieganiu i leczeniu schorzeń przewodu pokarmowego i narządów wewnętrznych. Szczególnie podatne na działanie tego produktu są wrzody dwunastnicy. Ma ono zastosowanie u chorych z objawami zapalenia jelit grubego i w leczeniu różnych stanów zapalnych woreczka żółciowego, trzustki i wątroby. Mleczko chroni tkankę wątrobową przed różnego rodzaju substancjami toksycznymi.

Zalecana dawka wynosi od 50 mg do 300 mg dla dorosłego człowieka, zaś dla dzieci połowę tej dawki. Należy ją stosować rano 30 minut lub godzinę przed śniadaniem albo 2–3 godziny po kolacji. Kuracja powinna trwać od 3–4 tygodni do 2 miesięcy. Profilaktycznie można przeprowadzić dwie takie kuracje w ciągu roku.