Czy każde E jest złe?

Każdy dodatek do żywności jest oznaczony skrótem składającym się z litery „E” i liczby. W niektórych przypadkach po liczbie może być jeszcze dodana mała litera. Dodatki można podzielić na kilka grup: barwniki, środki konserwujące, przeciwutleniacze, zagęszczacze, wzmacniacze smaku i inne. Każda z nich ma swoje zakresy liczbowe. Barwniki są najczęściej określane liczbami  100–199, środki konserwujące: 200–299, przeciwutleniacze: 300–399, zagęszczacze: 400–499, wzmacniacze smaku: 600–699, a liczby powyżej 700 określają inne dodatki.

Na wielu etykietach możemy spotkać się z taką informacją: „aromat identyczny z naturalnym”. Co to oznacza? Są to substancje powstające w wyniku procesu chemiczneego, którego skutkiem jest uzyskanie cząsteczkowej budowy identycznej do orygniału oraz o takich samych właściwościach jak substancje pochodzenia naturalnego. Przykładem jest etylowanilina, która ma od czterech do pięciu razy mocniejszy zapach niż zwykła, naturalna wanilina.

Unia Europejska klasyfikuje wszystkie dodatki do żywności, które zostały dopuszczone do użytku w krajach członkowskich. Lista ta zawiera preparaty, które są bezpieczne dla zdrowia. Czasami pod skrótami kryją się także substancje naturalne.

Grupa: barwniki

Grupa: środki konserwujące

Grupa: przeciwutleniacze

Grupa: zagęszczacze

Grupa: inne dodatki

Każdy dodatek do żywności przechodzi badania pod kątem toksyczności, rakotwórczości i teratogenności (mutagenny wpływ na zarodek oraz płód). Dodatkowo podczas takich badań jest również sprawdzana ilość, jaką człowiek może bezpiecznie spożyć w ciągu dnia. Oczywiście, we wszystkim trzeba zachować umiar. Nie można ignorować dodatków do żywności, gdyż nawet te naturalne mogą wywoływać niepożądane reakcje organizmu.

To kolejny artykuł z cyklu „Język etykiet”. Wcześniej ukazał się już artykuł „Etykiety – jak odczytać ich język?”.