Kiełki soi – właściwości zdrowotne. Jak je hodować i jeść?

Kiełki soi, czyli jej młode pędy, są źródłem łatwo przyswajalnych składników odżywczych wytwarzanych podczas procesu kiełkowania: białek, tłuszczów, witamin i związków mineralnych.

To rośliny we wczesnej fazie wzrostu, które otrzymuje się z nasion. Do najpopularniejszych rodzajów kiełków należą kiełki lucerny, jarmużu, słonecznika i fasoli mung. Wszystkie dostarczają więcej związków bioaktywnych i składników mineralnych niż rośliny dojrzałe.

Soja (Glycine Willd.) to roślina z rodziny bobowatych, która obejmuje 16 gatunków. Najpopularniejsza jest soja warzywna. To pospolita roślina uprawna, która ma bardzo duże wymagania. Potrzebuje żyznych gleb i dużego nasłonecznienia. To dlatego rośnie głównie na terenie:

• Ameryki Północnej: środkowe dorzecze Missisipi,
• Azji: Nizina Mandżurska, Nizina Chińska, Dolina Jangcy,
• Ameryki Południowej: Nizina La Platy, północno-wschodnia Brazylia.

Część użytkową soi stanowią nasiona znajdujące się w strąku. Posiadają wiele wartości odżywczych i smakowych oraz leczniczych, stąd znalazły zastosowanie zarówno w lecznictwie, jak i w kuchni.

Kiełki sojowe w ponad 80% składają się z wody. Zawierają w sobie:

• aminokwasy,
• kwasy tłuszczowe,
• witaminę C,
• witaminy z grupy B (witamina B1, B2 i B3),
• cynk,
• fosfor,
• magnez,
• miedź,
• potas,
• żelazo.

Kiełki sojowe, tak jak i soja, są źródłem izoflawonów (ich działanie jest podobne do działania żeńskich estrogenów), związków zaliczanych do grupy fitoestrogenów oraz lecytyny czy saponin.

Kiełki soi mają wiele walorów prozdrowotnych:

• łagodzą objawy menopauzy,
• przeciwdziałają osteoporozie,
• chronią przed anemią,
• pomagają regenerować organizm,
• pobudzają naturalną odporność,
• wykazują zdolność obniżania poziomu „złego” cholesterolu,
• obniżają poziom glukozy we krwi,
• dodają energii, poprawiają nastrój, mają pozytywny wpływ na układ nerwowy,
• pobudzają apetyt,
• zapobiegają zakrzepom krwi,
• działają korzystnie na funkcjonowanie nerek,
• hamują wzrost komórek nowotworowych, zmniejszają ryzyko rozwoju raka piersi i raka narządów rodnych u kobiet,
• mają dobroczynny wpływ na cerę.

Spożywanie kiełków soi jest szczególnie polecane kobietom w okresie menopauzy oraz osobom otyłym, które są zagrożone chorobami układu krążenia oraz rozwojem nowotworu.

Kiełki soi są kupowane zwykle w puszkach, w postaci sterylizowanej. Można je także wyhodować samodzielnie w domu. Najważniejsze, by kupić przeznaczone do tego nasiona, koniecznie bez GMO.

Proces kiełkowania rozpoczyna się od moczenia soi od kilku do 12 godzin. Należy kontrolować ich miękkość, ponieważ za długie namaczanie grozi ich rozpadem.

Zmiękczoną soję należy odcedzić i przepłukać, po czym umieścić w dużym słoiku. Należy go przykryć gazą umocowaną za pomocą gumki. Kiełki można również hodować w kiełkownicy, a najlepiej w specjalnym woreczku (lnianym lub konopnym). To dobry pomysł, ponieważ nasiona soi podczas kiełkowania wytwarzają śluz.

Dwa razy na dobę do słoja trzeba wlać świeżą wodę, opłukać nasiona (i odwrócić naczynie do góry dnem w przypadku słoika), by pozbyć się wody. Hodując kiełki soi o częstym przepłukiwaniu lub zraszaniu nasion trzeba pamiętać szczególnie.

Kiełki są gotowe do spożycia po 2-3 dniach. Należy zbierać je, gdy osiągają 1 centymetr wzrostu. Suche kiełki przechowuje się w lodówce do 3 dni.

Kiełki soi składają się z główki uzyskanej z nasiona i niezbyt długiej łodyżce początkowej. Są chrupiące i delikatne w smaku. Można je jeść na surowo, choć lepiej po obróbce termicznej, najlepiej krótkim gotowaniu na wodzie lub parze bądź smażeniu.To znacznie ułatwia ich przyswajalność i poprawia smak.

Można je dodawać do przystawek, a także sałatek, zup, duszonych mięs i ryb w każdej postaci, potraw smażonych w woku oraz różnych dań na bazie makaronu czy ryżu. Kiełki soi to doskonały dodatek do twarogów i sałatek, past warzywnych i jajecznych, ale i dekoracji jajek lub wędlin.

Wyróżniają się spośród innych tym, że można je marynować. Warto pamiętać, że 100 g kiełków soi zawiera około 120 kcal.