Mirakulina – właściwości, działanie i zastosowanie

Mirakulina jest substancją, którą znajduje się w cienkiej warstwie miąższu pokrywającego pestkę owoców afrykańskiej rośliny o nazwie synsepal słodki (Synsepalum dulcificum).

Roślina pochodzi z rodziny sączyńcowatych i naturalnie występuje w Afryce. Znana jest pod takimi nazwami jak agbayun czy taami. W stanie dzikim jest wiecznie zielonym drzewem lub krzewem. Rośnie do 5 metrów. Synsepal słodki uprawia się na Florydzie, Tajwanie i w Ghanie. Uprawy synsepalu wymagają odpowiednich warunków klimatycznych.

W Europie roślina pojawiła się w 1725 roku za sprawą francuskiego kartografa i podróżnika. Chevalier des Marchais przywiózł z podróży „magiczny owoc” jako jedną z wielu tropikalnych roślin.

Białko mirakulina wyizolowano w latach sześćdziesiątych XX wieku. Przyczynił się do tego japoński naukowiec, profesor Kenzo Kurihara. Wówczas upowszechniła się jej nazwa, która pochodzi od sformułowania „miracle fruit” , stosowanego w odniesieniu do owoców synsepala słodkiego. Mieszkańcy rejonów, w których występuje roślina, jej owoce nazywają „cudownymi” lub „magicznymi”.

Dziś wiadomo, że mirakulina to glikoproteina, substancja o charakterze białkowo-cukrowym. Składa się z kilku rodzajów cukrów prostych, takich jak: fruktoza, glukoza, galaktoza, mannoza, arabinoza, ksyloza oraz 191 aminokwasów.

Działanie mirakuliny opiera głównie na blokowaniu receptorów smaku gorzkiego i kwaśnego. Oznacza to, że maskuje smak kwaśny i gorzki, wydobywając smak słodki. Dzieje się tak, ponieważ po jej spożyciu dochodzi do czasowego zablokowanie kubków smakowych na języku, które odpowiadają za odbieranie gorzkich i kwaśnych smaków, przy zachowaniu wrażliwości rejonów odbierających smak słodki.

Spożywają mirakulinę można odnieść wrażenie, że produkty są słodkie, nawet gdy ich smak jest kwaskowaty. Wpływ substancji ma charakter czasowy i trwa około 2 godzin. Efekt można zakończyć wcześniej, wypijając gorący napój. Co interesujące owoce same w sobie nie wyróżniają się słodkim smakiem. Odczucia zmieniają się dopiero po połączeniu z receptorami smaku.

Mirakulinę najczęściej przyjmuje przed posiłkiem, zwykle poprzez żucie owocu lub ssanie tabletek, które ją zawierają.

W Polsce mirakulina dostępna wyłącznie pod postacią suplementów diety, zwykle tabletek. To środek wykorzystywany podczas diety odchudzającej (mirakulina zmienia postrzeganie smaku, jednak nie przyspiesza spalania tkanki tłuszczowej).

Stosują go również osoby chcące zmienić swoje nawyki żywieniowe, zwłaszcza te, które preferują smak słodki i mają kłopot z ograniczeniem konsumpcji słodyczy. Przyzwyczajone do smaku słodkiego nie muszą z niego rezygnować. Dzięki mirakulinie mogą ograniczyć spożywanie cukru, jednocześnie jeść mniej kalorycznie i bardziej zdrowo, a przy tym przyjemnie. Jest wybawieniem dla tych, którzy nie wyobrażają sobie życia bez słodyczy, choć powinni.

Substancja może być również zażywana przez osoby po chemioterapii](https://portal.abczdrowie.pl/chemioterapia) i radioterapii, co zdecydowanie poprawia komfort funkcjonowania. Nieznane są przeciwwskazania do jej stosowania.

Mirakulina (tabletki) w Polsce nie jest produktem łatwo dostępnym, a i jego cena nie należy do najniższych. Gdzie ją kupić? Najlepiej na aukcji internetowej lub w sklepie zielarskim, jak i ze zdrową żywnością, na przykład online.

Ograniczona dostępność wpływa w sposób istotny na cenę preparatów, która jest uzależniona głównie od ilości drażetek w opakowaniu. Produkt kosztuje od 60 zł za 10 sztuk do nawet 150 złotych za 40 porcji produktu.

Cena sprawia, że mirakulina rzadko jest zażywana systematycznie np. jako słodzik (warto pamiętać, że nie dodaje się jej do jedzenia, ponieważ substancja nie wchodzi w reakcję ze składnikami pożywienia, a jedynie z receptorami smakowymi), a raczej sporadycznie bądź z ciekawości.

Czy z zażywaniem mirakuliny wiążą się jakieś działania niepożądane? Istnieje ryzyko związane z utrwalaniem przyzwyczajenia do smaku słodkiego, zamiast obniżania progu słodkości. Oznacza to, że zaprzestanie stosowania substancji może wiązać się z powrotem do spożywania dużych ilości cukru, a co za tym idzie z tym przyrostem masy ciała i wzrostem ryzyka rozwoju chorób dietozależnych.