Trwa ładowanie...

Mukofagia – przyczyny, objawy, skutki i leczenie

Mukofagia oznacza zjadanie własnych wydzielin z nosa. Zaliczana jest do zaburzeń łaknienia wspólnie określanych jako pica lub łaknienie spaczone. Typowo mukofagia spotykana jest u dzieci i młodzieży. Dorośli z tym nieestetycznym i kłopotliwym zachowaniem zmagają się rzadziej. Co warto o niej wiedzieć?

Zobacz film: "Tłuszcze mogą być zdrowe. Sprawdź jakie są najlepsze dla dziecka"

spis treści

1. Co to jest mukofagia?

Mukofagia to zaburzenie łaknienia zaliczane do grupy zaburzeń jedzeniowych, które polega na spożywaniu własnych wysuszonych wydzielin z nozdrzy. To substancja uznawana przez większość kultur za niejadalną, a zachowanie postrzegane jako wstydliwe. Mówi się o niej, gdy trwa co najmniej miesiąc.

Istotą problemu, jakim jest mukofagia jest patologiczna – nieodparta, trudna do kontrolowania - potrzeba zjadania wydzieliny z nosa. Zachowanie połączone jest zwykle z rhinotillexomanią, czyli obsesyjnym dłubaniem w nosie.

Skąd bierze zaschnięta wydzielina w nosie? Nos jest filtrem układu oddechowego, w którym gromadzi się wiele bakterii. Błony śluzowe nieustannie wytwarzają śluz.

Jego celem jest usuwanie kurzu oraz patogenów z powietrza dostającego się do nozdrzy. Choć większość śluzu jest usuwana z nosa, pewna ilość osadza się na rzęskach. Ponieważ mokry śluz z czasem wysycha, tworzą się „baby”, „kozy”, „gluty” bądź „gile".

Zaschnięta wydzielina swędzi, irytuje i przeszkadza w swobodnym oddychaniu. Pojawia się potrzeba jej usunięcia. Nie każdy jednak robi to palcami (i zawartość nosa zjada).

2. Przyczyny zjadania wydzielin z nosa

Dłubanie w nosie, a także zjadanie wydzielin, jest dość charakterystyczne dla maluchów. Ponieważ mamy zwracają im uwagę i proszą, by dzieci tak nie robiły, większość z nich porzuca wstydliwe hobby i z tego wyrasta.

Mukofagia, jako zjadanie substancji niejadalnych wystąpić może w przebiegu piki (zaburzenie psychiczne polegające na spożywaniu substancji niejadalnych). Występuje u dzieci, młodzieży bądź dorosłych.

Pica pochodzi od łacińskiej nazwy sroki. Mówi się o niej, gdy pojawia się apetyt na rzeczy, które typowo uznawane są za niejadalne. Typy zaburzenia zależą od preferowanej substancji. Są to między innymi:

  • geofagia (ziemi),
  • hialofagia (szkła),
  • litofagia (kamieni),
  • koprofagia (kału),
  • mukofagia (wydzielin z nosa),
  • trichofagia (włosów),
  • ksylofagia (drewna).

Uznaje się, że należy ona do zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych (OCD) i jej nasilenie zwiększa się w sytuacjach związanych z napięciem emocjonalnym. Zaobserwowano, że schorzenie występuje częściej u osób z autyzmem.

Szacuje się, że zachowanie to dotyczy niemal połowy chorych na schizofrenię oraz u pacjentów z niepełnosprawnością intelektualną. Przyczyn mukofagii doszukuje się w:

  • odczuwaniu głodu,
  • niedoborze mikroelementów,
  • zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych,
  • zmianach organicznych w mózgu,
  • problemach natury emocjonalnej (to często przejaw nieradzenia sobie z emocjami, niepokojem i zdenerwowaniem),
  • stresującym trybie życia i napięciach psychicznych.

3. Skutki mukofagii

Dłubanie w nosie związane i mukofagia to zachowania niehigieniczne. Może przyczyniać się do rozprzestrzeniania drobnoustrojów. Ponadto konsekwencjami dłubania w nozdrzach mogą być krwawienia ze śluzówki nosa, podrażnienia i pojawienie się przeczosów.

Ich skutkiem może być krwawienie z nosa, zakażenia w obrębie jamy nosowej, a w ekstremalnych przypadkach perforacja przegrody nosowej. Mukofagia to także czynność krępująca i wstydliwa. To dlatego wiążą się z nią problemy natury społecznej i psychicznej.

Ponieważ zarówno dłubanie w nosie, jak i jedzenie wydzielin są postrzegane jako zachowania nieakceptowalne, oddawanie się im publicznie może być przyczyną nieprzyjemnych sytuacji, a nawet wykluczenia (i pogłębiania zaburzęń).

Choć pojawiają się głosy, że społeczeństwo powinno zmienić stosunek do nawyku, który jest postrzegany jako nieelegancki i szkodliwy, nie wydaje się, by ten trend spotkał się ze zrozumieniem.

Nie pomoże nawet doniesienie dr Friedricha Bischingera który twierdzi, że osoby, które lubią dłubanie w nosie palcami są zdrowsze, szczęśliwsze i prawdopodobnie żyją w większej zgodzie ze swoim ciałem, a zjadanie wydłubanych substancji wspiera działanie układu odpornościowego.

4. Leczenie mukofagii

Jak leczyć mukofagię, gdy uświadomienie problemu to za mało, by pokonać krępujący nawyk, a i nie ma nadziei, że się z tego wyrośnie? Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na odżywianie, a także stan zdrowia, również psychicznego.

Leczenie uciążliwych przypadków mukofagii opiera się na psychoterapii, zwykle w nurcie poznawczo-behawioralnym, która skupia się na walce z samym nawykiem oraz przyjmowaniu leków z grupy SSRI. W leczeniu mukofagii stosuje się głównie leki z grupy inhibitorów zwrotnych serotoniny.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska Media SA z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.