Zielona herbata bancha

W zależności od okresu zbioru wyróżnia się banchę z drugiego zbioru, uzyskiwaną najwcześniej – pod koniec lata, tradycyjnie nazywaną nibanchą. Charakteryzuje się najwyższą jakością. Bancha z trzeciego zbioru to sanbancha, a z czwartego to yonbancha. W obrocie towarowym wszystkie trzy zbiory noszą jedną nazwę bancha. Herbata produkowana jest z liści twardszych, grubo żyłkowanych, z łodyżkami. W Japonii to jeden z najpopularniejszych napojów, jednak jest mało znany w Europie. Na Starym Kontynencie cenią go głównie makrobiotycy i wegetarianie.

Czas zbiorów oraz metoda późniejszej obróbki herbaty powodują, że bancha ma bardzo mało alkaloidów, garbników, kofeiny i tanin. Nadaje się doskonale do podawania dzieciom, głównie ze względu na to, że nie zawiera związków drażniących. Może być pita codziennie o każdej porze dnia, nawet przed snem, ale też do posiłków i między posiłkami.

Reguluje metabolizm, usprawnia pracę przewodu pokarmowego oraz doskonale wpływa na wątrobę. Neutralizuje kwasy żołądkowe, dzięki czemu jest pomocna przy nadkwasocie i zgadze.

Bancha ma zbawienny wpływ na organizm. Wspomaga naturalną odporność. Jedną z największych jej zalet jest to, że ma odczyn lekko zasadowy. Wpływa alkalizująco na organizm w przeciwieństwie do innych kwasotwórczych herbat.

Zawiera sporą ilość wapnia, witaminy A, niacyny oraz żelaza. Poprawia jakość krwi, jest szczególnie polecana osobom z niedoborami żelaza oraz będącym na diecie, szczególnie narażonym na niedobory tego pierwiastka. W jej składzie znajdują się związki fluoru, dzięki czemu zapobiega rozwojowi próchnicy i nieświeżemu oddechowi.

Bancha, tak jak większość zielonych herbat, jest koktajlem przeciwutleniaczy – związków zmiatających wolne rodniki, dlatego ma działanie przeciwnowotworowe, oczyszczające organizm. Dodatkowo pozytywnie wpływa na psychikę, działa lekko uspokajająco.

Najczęściej spotykana jest herbata bancha liściasta, jednak to niejedyna jej wersja.

Kukicha – to również bancha. Oprócz listków zawiera szypułki i miękkie łodyżki krzewu herbacianego. Aromat herbaty kukicha jest bardzo interesujący, delikatny, orzeźwiający, z lekką orzechową nutą. Dzięki temu świetnie sprawdza się jako mrożona herbata. Jej aromat zachęci wszystkich przeciwników zielonej herbaty do delektowania się walorami tego napoju. To właśnie kukicha ma najmniej kofeiny oraz zawiera sporo wapnia, wpływa wyraźnie uspokajająco na układ pokarmowy i nerwowy.

Hojicha – to odmiana herbaty bancha również dostępna na polskim rynku. Różnica między nimi polega na sposobie obróbki. Hojicha powstaje z uprażonych liści bancha, co nadaje tej herbacie unikalny, dymny aromat oraz lekko słodkawy smak. W dodatku ciepło powstające podczas procesu prażenia niszczy kofeinę zawartą w liściach banchy. Hojicha jest szczególnie polecana osobom starszym i rekonwalescentom oraz wszystkim borykającym się z problemami zdrowotnymi, osobom po operacjach i zabiegach medycznych.

Genmaicha – jest to mieszanka liści bancha i prażonego ryżu. Charakteryzuje się wyjątkowym, lekko słonawym smakiem i pięknym aromatem, który doskonale komponuje się z ciemnomiodowym kolorem naparu.

Herbata bancha może być pomocna przy bólu głowy. Zaparzona według tradycyjnej metody z dodatkiem 6 kropel sosu sojowego shoyu naprawdę pomaga, nawet przy uporczywych bólach. Z kolei napar z dodatkiem soli kuchennej świetnie się sprawdza przy zapaleniu gardła.

Bancha ma również zastosowanie przy łagodzeniu objawów ukąszeń owadów czy neutralizacji toksyn, np. meduz. Na te nieprzyjemności jesteśmy narażeni szczególnie latem. Można użyć naparu w postaci kąpieli lub okładu na opuchnięte miejsce. Ma świetne właściwości ściągające.

Najczęściej stosuje się płaską łyżkę stołową herbaty na 0,5–1 l wody i gotuje 10 min (kukicha). Bancha liściasta – 1 łyżeczka na 0,5 l wody o temperaturze 65–80 st. C. Parzona 2–5 min w zależności od upodobań.

Źródła

1. Noculak-Palczewska A. (red.), Leksykon roślin leczniczych, MedPharm, Wrocław 2010, ISBN 978-83-60466-40-7
2. Samochowiec L., Kompendium Ziołolecznictwa, Urban & Partner, Wrocław 2002, ISBN 83-87944-08-4
3. Pastok P., Kompendium leków naturalnych, Medyk, Warszawa 2000, ISBN 83-87340-42-1
4. Lewkowicz-Mosiej T. Vademecum ziołolecznictwa, Studio Astropsychologii, Białystok 2006, ISBN 83-7377-230-8