Chrom w pożywieniu

Mikroelementy powinny być dostarczane do organizmu, w czym może pomóc zdrowa dieta. Pierwiastki śladowe, mimo że jest ich niewiele, są bardzo ważne. W organizmie człowieka chrom występuje w małych ilościach. Mamy go zaledwie 6 mg. Chrom działa pobudzająco na trzustkę. To dzięki niemu produkuje ona insulinę. Podobnie jak inne mikroelementy, chrom wspomaga przemianę materii. Bierze udział w przemianie węglowodanów i białek. Chrom jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym, który nasila efekt działania insuliny i wpływa na metabolizm podstawowych składników odżywczych. Istnieją przesłanki przemawiające za zasadnością stosowania chromu dla uzyskania obniżenia masy ciała i poprawy kontroli stężenia glukozy we krwi u osób z cukrzycą.

Chrom, zdrowa dieta i ćwiczenia gwarantują zachowanie szczupłej sylwetki. Informacja ta powinna być szczególnie cenna dla osób cierpiących na otyłość. Niedobór chromu powoduje szybsze odkładanie się tkanki tłuszczowej. To jest przyczyną nadwagi. Chrom hamuje nadmierne łaknienie. Sprawia, że człowiek traci zachcianki na słodycze. Dzieje się tak dlatego, że chrom reguluje poziom cukru we krwi. Osoba, która odczuwa niezdrowy apetyt na słodycze, powinna wyrównać niedobór chromu. W tym celu może brać tabletki zawierające ten pierwiastek. Jeżeli dana osoba zdecyduje się zażywać tabletki z chromem, powinna skonsultować się z lekarzem. Środki wspomagające odchudzanie czasami przynoszą więcej szkody niż pożytku.

Niedostateczne ilości chromu w ustroju mogą wywoływać następujące objawy:

• bóle głowy,
• drażliwość,
• lęki,
• zmęczenie,
• wzrost poziomu cukru we krwi,
• drętwienie i mrowienie palców u rąk oraz nóg,
• zaburzenia koordynacji ruchowej,
• wzrost poziomu cholesterolu.

Niedobór chromu może przyczynić się również do powstania zaburzenia przemiany glukozy oraz zmniejszenia wrażliwości na insulinę, co w konsekwencji sprzyja hiperglikemii. Spożywanie niedostatecznych ilości chromu może podnieść stężenie insuliny we krwi i przyczynić się do występowania cukrzycy u dorosłych. Wzrost stężenia insuliny pociąga za sobą nadmierne wydalanie chromu z moczem, co zwiększa niedobór tego pierwiastka w organizmie i wspomaga rozwój cukrzycy. Podawanie pacjentom chromu może zapobiec tej chorobie. Taka kuracja poprawia tolerancję glukozy, obniża stężenie insuliny i zmniejsza zapotrzebowanie organizmu na insulinę niezbędną do utrzymywania normalnego stężenia glukozy we krwi. Pozytywne skutki kuracji widać najlepiej u pacjentów cierpiących na silny niedobór. Witamina C pomaga przyswajać chrom. Antagonistycznie do niej działają wapń i cukry proste. Dieta bogata w te składniki powoduje szybszą utratę chromu. Wapń przynosi dużo korzyści dla organizmu, dlatego nie należy przestawać go uzupełniać.

Chrom żywieniowy, niezbędny dla ludzkiego organizmu, występuje w postaci trójwartościowej. Ten pierwiastek jest obecny wszędzie dookoła nas – w powietrzu, wodzie i glebie. Znajduje się także w wielu produktach spożywczych, choć jego zawartość w pożywieniu jest niska i zmienia się w zależności od sposobu wytwarzania produktu. Chrom jest zawarty w drożdżach, wołowinie gotowanej, jajkach i jabłkach, gruboziarnistych kaszach, płatkach, pełnoziarnistym pieczywie, chudym mięsie, rybach, owocach morza, zielonym groszku, brokułach, kiełkach pszenicy i ziołach. Zdrowa dieta powinna zawierać powyższe produkty. Chrom zawarty w pożywieniu nie wywiera szkodliwych efektów na zdrowie. Jednak stosowanie dodatkowej suplementacji chromem wymaga ostrożności, ponieważ wysokie dawki chromu mogą mieć negatywny wpływ na strukturę DNA.

Podczas przygotowywania potraw w nierdzewnych naczyniach typu wok lub żelazna patelnia chrom przedostaje się do pożywienia i stamtąd do organizmu. Również twarda woda z kranu może dostarczać od 1 do 7% dziennego spożycia tego pierwiastka. Chrom nieorganiczny, np. chlorek chromu, nie wchłania się tak łatwo jak chrom z pożywienia, drożdży i wątroby. Jak dowodzą badania naukowe, dieta bogata w błonnik zwiększa przyswajanie chromu. Chrom w mięsie, serze i produktach pełnoziarnistych jest lepiej przyswajalny niż ten znajdujący się w warzywach.