Miedź – rola w organizmie, dawkowanie, występowanie, niedobór, nadmiar

Miedź jest pierwiastkiem, który występuje głównie w nerkach, sercu, wątrobie i mózgu.

W mniejszych ilościach znajduje się także w pozostałych tkankach organizmu. Bardzo ważne jest zachowanie równowagi pomiędzy cynkiem a miedzią, ponieważ jej brak może powodować choroby.

Miedź wchłaniana jest poprzez jelito cienkie, następnie transportowana jest do wątroby. Miedzi, organizm pozbywa się wraz z żółcią.

Miedź występuje w organizmie w śladowych ilościach, jednakże jest bardzo ważna i pełni wiele ważnych funkcji. Przede wszystkim miedź odpowiada za wzrost i prawidłowy rozwój organizmu.

Ponadto miedź odgrywa kluczową rolę w tworzeniu melaniny, dzięki której mamy konkretny kolor włosów czy skóry. Poprzez miedź tworzony jest kolagen, który ma bardzo duży wpływ na poprawne funkcjonowanie kości i stawów.

Miedź ma zdolność zwalczania wolnych rodników i wzmacniania odporności, dzięki miedzi możliwe jest uniknięcie częstych infekcji.

Miedź należy przyjmować zgodnie z zaleceniami. Przyjmowanie miedzi uzależnione jest najczęściej od wieku osoby i przedstawia się następująco:

• dzieci od 1 do 3 roku – 1 mg na dobę;
• dzieci od 4 do 9 lat – 1,5 mg na dobę;
• dzieci od 10 do 18 lat – 2 mg na dobę;
• dorośli – 3 mg na dobę.

Miedź należy dawkować codziennie, jeżeli nie przez produkty naturalne, to poprzez suplementację w postaci tabletek.

Miedź występuje w pożywieniu i z łatwością można ją regularnie dostarczać w postaci naturalnej. Podkuty bogate w miedź, to:

• wątróbka;
• makarony pełnoziarniste;
• pieczywo pełnoziarniste;
• owoce morza;
• orzechy;
• grzyby;
• gorzka czekolada;
• kakao;
• ser żółty;
• pomidory;
• awokado;
• banany;
• śliwki.

Bardzo dużo miedzi znajdziemy także w zielonych warzywach, które są najlepszym źródłem pozostałych pierwiastków.

Jeżeli cierpimy na niżej wymienione dolegliwości, to mogą one świadczyć o niedoborach miedzi:

• problemy z koncentracją;
• zaburzenia pamięci;
• częste infekcje;
• kruche i często łamiące się kości.

Problemy z niedoborem miedzi mogą występować także u osób mających przewlekłe biegunki lub wymioty, u osób odchudzających się lub z problemami wchłaniania.

Warto mieć na uwadze też to, iż cynk, kadm czy fluor znacznie obniżają wchłanianie miedzi.

Nadmiar miedzi zdarza się bardzo rzadko, gdyż trudno ją przedawkować. Jednak jeżeli dojdzie do takiej sytuacji, to można odczuwać:

• bóle mięśni;
• bóle brzucha;
• mdłości;
• zaburzenia układu oddechowego;
• zaburzenia wątroby;
• zaburzenia widzenia.

Czasami nadmiar miedzi może powodować zaburzenia psychiczne, w postaci złych nastrojów, ale może pojawić się także depresja. Możemy być lekko poddenerwowani lub mieć gorsze samopoczucie.

Miedź należy przyjmować o stałych porach, w odpowiednich dawkach, najlepiej podczas posiłku.