Pyszny i zabójczy. Największy mit o muchomorze właśnie został obalony

Muchomor zielonawy czy też muchomor sromotnikowy (Amanita phalloides) to największy truciciel polskich lasów, a zarazem jeden z najbardziej niebezpiecznych grzybów na całym świecie.

Choć wytrawni grzybiarze są zdania, że trudno pomylić go z czubajką kanią, gołąbkiem zielonkawym lub gąską, to jednak takie pomyłki wciąż się zdarzają.

Owocnik muchomora ma około 10 centymetrów szerokości. Kapelusz dojrzałego osobnika jest rozłożysty i ma niewielkie zagłębienie w środku, a jego kolor może zmieniać się w zależności od podłoża, na którym rośnie. Może być jasnozielony, żółtawy, a nawet oliwkowy. Blaszki sromotnika są gęste i mają białą barwę. Trzon również ma wysokość ok. dziesięciu centymetrów, a średnicę – dwóch centymetrów.

Muchomora sromotnikowego można spotkać w lasach liściastych i mieszanych, ale lepiej omijać go z daleka. Zawiera aż 12 różnych rodzajów toksyn, z czego ok. trzy grupy znajdują się w miąższu. To wirotoksyny, fallotoksyny, amatoksyny. Dwie ostatnie grupy są śmiertelnie niebezpieczne dla człowieka.

By doszło do zatrucia, wystarczy niewielka ilość grzyba. Aż w połowie przypadków spożycie muchomora sromotnikowego prowadzi do zgonu.

Zapach muchomora sromotnikowego jest bardzo przyjemny – słodkawy, lekko migdałowy. Dlatego zwabia różne rodzaje owadów, które w odróżnieniu od człowieka są odporne na toksyny zawarte w grzybie.

Jednym z najbardziej niebezpiecznych mitów jest ten mówiący, że grzyby nadgryzione przez robaki czy ślimaki, należą z pewnością do jadalnych.

- Muchomor sromotnikowy to grzyb smaczny. Każda osoba, która przeżyła zatrucie tym grzybem, wskazuje, że posiłek z niego przygotowany był po prostu dobry w smaku, dlatego nigdy nie podejrzewali, że danie, które jedzą, może ich zabić - wskazywał w rozmowie WP abcZdrowie lek. Andrzej Antończyk, konsultant wojewódzki w dziedzinie toksykologii.

Owady żerujące na grzybach czy wysokie walory smakowe leśnych skarbów jako potwierdzenie tego, że są jadalne, to nie są jedyne szkodliwe mity.

Inne, które warto obalić, to:

• kilkukrotne obgotowanie grzyba wystarczy, by zabić toksynę – amanityna ulega rozpadowi dopiero w 300 stopniach Celsjusza,
• test srebrnej łyżeczki, która ciemnieje w kontakcie z grzybami trującymi – grzyby, zarówno jadalne, niejadalne jak i trujące są źródłem związków siarki i to one powodują zmianę koloru srebra,
• grzyb, który po przełamaniu czy naciśnięciu nabiera sinej barwy, jest trujący – przecięty muchomor sromotnikowy nie zmienia barwy, jego miąższ pozostaje biały,
• trujące grzyby wrzucone do wrzącego mleka, powodują jego zwarzenie – do zakwaszenia mleka dochodzi wskutek kontaktu z pepsyną i kwasami organicznymi, które są obecne zarówno w grzybach trujących, jak i jadalnych.

Karolina Rozmus, dziennikarka Wirtualnej Polski

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl