Co jedzą olimpijczycy?

Wydaje się, że dieta sportowca powinna być lekka i pożywna, ale osoby zawodowo uprawiające sport nie zawsze przestrzegają reguł zdrowego odżywiania. W przypadku niektórych można mówić nawet o przekraczaniu pewnych granic. I tu za dobry przykład posłuży dieta multimedalisty olimpijskiego, Michaela Phelpsa.

Pływak ze Stanów Zjednoczonych dostarczał swojemu organizmowi 12 000 kalorii dziennie (a więc cztery razy tyle, ile przewiduje dieta dorosłego mężczyzny). A co jada Michael Phelps? Kanapki z majonezem i jajkiem, naleśniki z czekoladą, pizzę, makaron. Przygotowując się do Igrzysk Olimpijskich w Rio, również niczego sobie nie odmawiał. Z jego diety wyeliminowany został jedynie alkohol.

Polski lekkoatleta specjalizujący się w pchnięciu kulą również nie stosuje żadnej diety. W wywiadach wielokrotnie podkreślał, że wybrana przez niego dyscyplina pozwala jeść to, na co ma się ochotę. Sportowiec jest zdania, że wszystko odbywać się powinno w granicach zdrowego rozsądku. Przed startem w olimpiadzie w menu Tomasza Majewskiego z pewnością nie znajdziemy fast foodów i produktów o wysokiej kaloryczności. Jego dieta jest zbilansowana pod kątem białka, witamin oraz składników odżywczych.

Polski zespół siatkarzy przed startem w ważnych sportowych imprezach nieco bardziej przygląda się swojej diecie. Zawodnicy unikają makaronu, a serwowane im posiłki są lekkie i zdrowe. Najczęściej proponuje się im cztery posiłki dziennie: śniadanie, obiad, podwieczorek i kolację, a jadłospis konsultowany jest ze sportowym dietetykiem. Dieta nie jest restrykcyjna, pozostawia pewną swobodę, ale jednego trzeba unikać – słodyczy.

Amerykańska gimnastyczka, dwukrotna złota medalistka olimpijska z Londynu ponownie walczyć będzie o zwycięstwo w zawodach sportowych o najwyższej światowej randze. W jej przypadku masa ciała, a zatem i odpowiednia dieta są niezwykle ważne. W jadłospisie gimnastyczki goszczą ryby, zwłaszcza łosoś. Alexandra Raisman lubi również mięso kurczaka i owoce. A czego unika? Przede wszystkim białego pieczywa i produktów o wysokim stopniu przetworzenia.

Amerykański siatkarz plażowy, zdobywca złotego medalu olimpijskiego w Pekinie jest zdania, że najbardziej wartościowym posiłkiem dla sportowca jest śniadanie. Nie może ono dostarczać pustych kalorii, ale powinno być pożywne i dodawać energii. Jakim posiłkiem więc Phil Dalhausser rozpoczyna dzień? Sportowiec sięga po napój o specjalnie opracowanej recepturze. Jego składniki to woda kokosowa, jagody goi, kakao, siemię lniane, maliny, jeżyny, szpinak i jarmuż. To prawdziwa bomba energii i zdrowia.

Amerykański lekkoatleta specjalizuje się w biegu na 400 metrów. Na tym dystansie nie ma sobie równych (ma już na swoim koncie dwa złote krążki olimpijskie). W Rio również chce biec po zwycięstwo. A co w czasie przygotowań do igrzysk królowało w jego menu? Przede wszystkim owoce, tj. banany, jagody i jabłka. To one stanowiły dla sportowca pożywną przekąskę. W jadłospisie Lashawn’a Merritt próżno zaś szukać słodyczy. Cukierki, słodkie ciastka i orzeszki – na te produkty nie ma miejsca w diecie biegacza.

Sportowcy, którzy uprawiają sport wyczynowo, a ich trening odbywa się niemal każdego dnia, mają zwiększone zapotrzebowanie na substraty energetyczne, jak również substancje odżywcze. W ich diecie nie może zabraknąć białka pochodzenia roślinnego, jak i zwierzęcego. To pozwala na dostarczenie organizmowi energii, ale też wspomaga niwelowanie uszkodzeń włókien mięśniowych.

Wydaje się, że sportowcy nie muszą poddawać się wymogom restrykcyjnej diety – jedzą zdrowo i pożywnie. Są jednak i takie dyscypliny, tj. sporty sylwetkowe, łyżwiarstwo figurowe, gimnastyka artystyczna, skoki narciarskie, w których sukcesy są wypadkową zarówno formy sportowca, jak i jego diety.

Konieczne jest w tym przypadku utrzymanie masy ciała na określonym poziomie. Zwiększenie kaloryczności diety, czego konsekwencją jest wzrost ilości tkanki tłuszczowej może przełożyć się bowiem na parametry wydolnościowe i szybkościowe.
Żywienie sportowca musi być przede wszystkim zbilansowane. Powinno również współgrać z rytmem dnia, tygodnia, cyklem treningowym, ale i z preferencjami żywieniowymi zawodnika. Jedzenie ma być przyjemnością, nie zaś nieustannym unikaniem ulubionych produktów.