Jak wybrać dobrą wędlinę na Wielkanoc? Dietetyczka podpowiada

Trudno wyobrazić sobie polską Wielkanoc bez różnego rodzaju mięsa. Biała kiełbasa, wędzone szynki, soczyste wędliny czy aromatyczny pasztet to obowiązkowe produkty na niejednym wielkanocnym stole. Najlepsze są oczywiście dania własnej roboty, które przygotowujemy z najwyższej jakości składników. Nie każdy może sobie jednak na to pozwolić. Wielu z nas z uwagi na pracę i codzienne obowiązki sięga po gotowe mięsa, które łatwo dostać w sklepach.

Niestety skład wielu z nich pozostawia wiele do życzenia. Niektórzy producenci potrafią z jednego kilograma mięsa otrzymać nawet 2,2 kg szynki. Wszystko za sprawą dodatków, którymi producenci faszerują mięso. Popularne zapychacze to m.in. białka sojowe, skrobia modyfikowana, żelatyna czy guma guar.

- Właśnie dlatego robiąc zakupy na święta, powinniśmy starannie czytać składy produktów, po które sięgamy. W przypadku wędlin i kiełbas ma to szczególne znaczenie. Pierwszym wyznacznikiem jakości jest procentowa zawartość mięsa w produkcie. Pamiętajmy, że cena nie zawsze idzie w parze z jakością. Nawet wędliny i kiełbasy, które kosztują ponad 40 zł za kilogram, mogą mieć substancje szkodliwe dla zdrowia, takie jak np. azotany, które wykazują działanie pronowotworowe. Do wędlin i kiełbas często dodawany jest także glutaminian monosodowy, którego także powinniśmy unikać. W przypadku mięs skład powinien być jak najkrótszy i najprostszy – tłumaczy w rozmowie z WP abcZdrowie Kinga Głaszewska, dietetyczka.

- Jeżeli chodzi o procentową zawartość mięsa w szynce, to warto szukać wyrobów, które mają go powyżej 90 proc. (im więcej, tym lepiej). A jeśli na etykiecie jest zapis "przyrządzono z X gramów mięsa na 100 g produktu", to szlachetniejszą szynką będzie ta wykonana ze 120 g mięsa na 100 g produktu niż taka wykonana z 180 g mięsa na 100 g produktu – precyzuje dietetyczka.

W wysokiej jakości szynce oprócz mięsa powinny znaleźć się jedynie dodatki niezbędne do prawidłowego przebiegu procesu technologicznego takie jak np. azotyn sodu (E250) czy przyprawy nadające smak i aromat mięsom. Azotyn sodu działa bakteriostatycznie i barwotwórczo. Zabezpiecza przed bakterią Clostrudium botulinum, która wytwarza toksynę botulinową, zwaną jadem kiełbasianym. Nawet niewielkie ilości azotynu sodu hamują wzrost tej toksyny.

Warto jednak nadmienić, że azotyn sodu w dużych dawkach i w połączeniu z innymi substancjami, w środowisku o niskim pH oraz wysokiej temperaturze może być niezbezpieczmy. Z tego połączenia mogą powstawać niebezpieczne nitrozaminy, które w dużych ilościach mogą być rakotwórcze. Azotyn sodu sam w sobie nie jest jednak rakotwórczy.

- Zwróćmy szczególną uwagę na to, czy w składzie nie ma barwników. Unikajmy różowych i różowoczerwonych wędlin, bo najwięcej w nich barwników i konserwantów. Ich dodatek świadczy o wyrobie gorszej jakości. Są to dodatkowe wypełniacze, których należy unikać – mówi Kinga Głaszewska.

Warto wybierać produkty, które mają wyraźną naturalną strukturę mięsa (włókna, błonki, żyłki w środku), nieregularny kształt czy fragmenty tłuszczu. Idealnie równy kształt i struktura mięs zazwyczaj świadczy o tym, że jest w nim dużo dodatków, a mniej mięsa.

Biała kiełbasa od klasycznej czerwonej różni się przede wszystkim sposobem produkcji.

- Biała kiełbasa jest przygotowywana z podobnych surowców mięsnych i tłuszczowych jak inne kiełbasy. Różnica polega na sposobie obróbki. W przypadku produkcji białej kiełbasy nie dodaje się soli peklującej i się jej nie wędzi. Jest to kiełbasa surowa – wyjaśnia dietetyczka.

Wysokiej jakości kiełbasa powinna zawierać w swoim składzie:

• przede wszystkim mięso wieprzowe (podgardle, boczek, łopatka),

• przyprawy (sól, pieprz, majeranek, czosnek itp.),

• jelita,

• konserwant.

Ważna jest także barwa kiełbasy. Bardzo biała świadczy o dużej ilości tłuszczu, ciemniejsza o większej zawartości mięsa.

Kinga Głaszewska przypomina, że są pewne grupy osób, które powinny zrezygnować z kiełbasy i wędlin wieprzowych. Alternatywą dla osób na diecie lekkostrawnej mogą być wędliny z mięsa drobiowego.

- Są to osoby z różnymi schorzeniami, np. świeżo po operacjach czy zabiegach związanych z układem pokarmowym, a także osoby, które są w trakcie aktywnego leczenia onkologicznego. Najważniejszy jednak jest umiar. Jeśli już w takich przypadkach ktoś zdecyduje się na spożywanie mięsa, warto, aby były to plastry, a nie pętka – podsumowuje dietetyczka.

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl