Już 9 przypadków w tym roku. Największy truciciel w polskim lesie

Według danych przygotowanych przez specjalistów ze Stacji Sanitarno-Epidemiologicznych i Centrum Informacji Lasów Państwowych najbardziej trujące grzyby dzielimy na dwie kategorie.

Pierwsza grupa to grzyby, które oddziałują na układ nerwowy z uwagi na zawartość muskaryny. Powoduje ona podrażnienie ośrodkowego układu nerwowego i układu przywspółczulnego, a pojawiające się objawy jak poty, ślinotok, zwolnienie akcji serca czy zaburzenia oddychania nazywa się objawami muskarynowymi.

W tej grupie znajdują się:

• strzępiaki, np. strzępiak ceglasty ( Inocybe erubescens),
• lejkówka jadowita (Clitocybe rivulosa),
• muchomor czerwony (Amanita muscaria),
• muchomor plamisty (Amanita pantherina),
• wieruszka zatokowata (Entoloma sinuatum),
• krowiak podwinięty, olszówka (Paxillus involutus),
• maślanka wiązkowa (Hypholoma fasciculare),
• czubajka czerwieniejąca, odmiana ogrodowa (Macrolepiota rhacodes var. bohemica),
• czernidłak pospolity (Coprinus atramentarius).

Druga grupa natomiast grzyby śmiertelnie trujące, które uszkadzają wątrobę i nerki, a w dalszej kolejności inne narządy miąższowe. Są niebezpieczne z uwagi na zawartość toksyn tj. amanityna, falloidyna, giromitryna, orelanina.

W tej grupie z kolei znajdują się:

• muchomor sromotnikowy określany też jako zielonawy (Amanita phalloides),
• muchomor jadowity (Amanita virosa),
• muchomor wiosenny ( Amanita verna),
• piestrznica kasztanowata (Gyromitra esculenta Fr.),
• zasłonaki, np. rudy (Cortinarius orellanu).

Najnowszy raport Zakładu Epidemiologii Chorób Zakaźnych i Nadzoru NIZP PZH – PIB wskazuje, że w tym roku w okresie od stycznia do 15 września odnotowano już dziewięć przypadków zatruć grzybami. W analogicznym okresie rok temu – tylko dwa. Łącznie jednak w roku 2022 r. NIZP-PZH odnotował aż 18 przypadków, najwięcej w czwartym kwartale roku.

Szacuje się, że za większość zatruć odpowiada muchomor sromotnikowy – nawet 90-95 proc. Grzyb ten zawiera silne toksyny – amatoksyny i falotoksyny, które uszkadzają wątrobę i nerki oraz powodują zaburzenia krążenia. Wystarczy zaledwie 30-50 g sromotnika, by doszło do zgonu, dodatkowo toksyn nie niszczy wysoka temperatura. Ani gotowanie, smażenie czy suszenie nie neutralizują trucizny. Co więcej, pierwsze objawy zazwyczaj pojawiają się późno, po kilkunastu godzinach, niekiedy nawet o po kilku dniach. Chory może wcale nie łączyć dolegliwości ze spożyciem muchomora.

Z czym niedoświadczenie grzybiarze mogą pomylić truciciela? Ten zielonkawej barwy grzyb o gęstych blaszkach i cylindrycznym trzonie o wysokości 8-12 cm z pierścieniem może przypominać kilka gatunków jadalnych. Młode owocniki muchomora zielonawego podobne są do pieczarek. Te starsze bywają brane za gołąbka zielonawego (Russula virescens) i gąskę zielonkę (Tricholoma equestre). Zdarza się również, że muchomor bywa mylony z czubajką kanią (Macrolepiota procera).

Karolina Rozmus, dziennikarka Wirtualnej Polski

Masz newsa, zdjęcie lub filmik? Prześlij nam przez dziejesie.wp.pl